Istorijat nemačke doge nije priča koja ima samo jednu verziju.Neki tvrde da se ova rasa razvijala u Velikoj Britaniji tokom nekoliko hiljada godina, dok drugi svu zaslugu pripisuju nemačkim odgajivačima.Dakle istorija ove rase zavisi koju verziju slušate pošto i za jednu i za drugu postoje istorijski dokazi.Ono što je sasvim sigurno tačno je da su preci današnjih doga postojali pre nekoliko hiljada godina u Aziji, a da su potom preneti u Evropu gde se rasa konačno uobličila u ono što danas zovemo nemačkom dogom.Kako, kada i ko je sve tačno učestvovao u nastanku ove rase su pitanja na koja istoričari i zoolozi tek trebaju da daju odgovore.

  Jedan od najranijih reljefa

 

   Reljef iz Vavilonskog hrama

  Crteži pasa sličnih dogama su nađeni na zidovima Egipatskih spomenika koji datiraju od 3000 godina p.n.e. kao i dokazi nađeni u Vavilonskom hramu iz perioda oko 2000 godine pre Hrista.U Vavilinskom hramu podignutom u 12 veku p.n.e. koji je obnovio Nabukodonosor 380 godine pre Hrista vidimo snažnog psa oblika doge koga na pletenom povocu vodi Asirac.Neki zoolozi veruju da svi dogoliki psi potiču sa visoravni Tibeta, a pisci stare istorije uvek spominju indijske pse (verovatno tibetske mastife koji su živeli u podnožju Himalaja) koje su držali Asirci i Persijanci.Zoolozi veruju u pouzdanost najranijeg pisanog podatka o psima velike slicnosti po tipu sa nemačkom dogom, koji se pojavljuje u kineskoj literaturi u 1121 godini stare ere.

Pretpostavlja se da su kulturno veoma razvijeni Asirci prosledili ove pse Grcima zajedno sa drugom robom
 

            Crtež iz Grčkog hrama

   Pretpostavlja se da su kulturno veoma razvijeni Asirci prosledili ove pse Grcima zajedno sa drugom robom koja je dolazila sa istoka, pa tako možemo videti crtež na zidu u grčkom hramu iz 13 veka p.n.e. na kome je predstavljen lov na divle svinje sa tri dogolika psa. Prema drugim izvorima Aleksandar Veliki je doneo sa svog pohoda na Indiju, kao poklon krupne pse koji su na grčkom tlu, tačnije u Epiru postali temelj uzgoja molosa, krupnih pasa nalik mastifima koji su i dobili naziv po narodu koji je tu živeo.Iz tog perioda nailazimo na novčic iz 36 godine p.n.e koji na reversu ima predstavljenog psa nalik dogi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                         Hit Counter
 

  Kasnije su ti psi prešli Alpe i dospeli u zemlje Srednje i Zapadne Evrope.Rimljani su u to vreme uzgajali teške borilačke pse ali i lakše lovne pse, a pored toga su uvozili čuvene britanske pse, koji su u rimskim arenama korišćeni za borbu sa moloserima iz severne Grčke.Odabir ovih Britanskih pasa vršio je "procurator cynogie" koga  su rimljani delegirali u Vinčester.Rimljani su asirske pse ukrstili sa britanskim psima, pa se tako dogodilo da su doge srodnici i sa tibetskim mastifom i sa Engleskim mastifom.U 5 veku, u Evropu su prodrli azijska rasa Alani, koji su doneli sa sobom ogromne mastife.

          Dolazak u Britaniju

   Kelti su ukrštali ove divove sa velikim hrtovima ili irski vučijim hrtovima (ili možda sa obe rase).Ova ukrštanja dovode do stvaranja "engleskog psa" koji je kako bi neki rekli predak moderne nemacke doge.
   Iz nalaza lobanja velikih pasa dokazano je da je u to isto vreme bilo pasa nalik dogama i u Srednjoj Rusiji, Poljskoj i Srednjoj Nemačkoj.Od Germana znamo da su ih za vreme ratnih pohoda pratili veliki psi nalik dogama, a korišćeni su ponajviše za odbranu barikada napravljenih od kola.U Alemanskom zakoniku iz 7 veka posle Hrista nailazimo na čitav niz tipova pasa koji su upotrebljavani za lov.Ubijanje pasa je po tom zakoniku bilo kažnjivo i u njemu stoji:"Ako neko ubije dobrog mužjaka psa koji lovi svinje, ili hvatača medveda koji može da savlada medveda ili bivola, biće kažnjen sa tri udarca bičem".

                Keltski hrtovi
   Prikaz lova krupne divljači na objektu

                koji datira iz 12 veka

                          Doga 17 veka

  Postojale su izvesne nesuglasice da li su irski vučiji hrtovi ili engleski veliki hrtovi igrali sporednu ulogu u nastanku nemačke doge.Francuski prirodnjak Komte de Bufon koji je živeo u 18 veku je smatrao da je irski vučiji hrt glavni predak doga jer su Kelti od Rimljana preuzeli neke od velikih pasa i iz Engleske ih preveli u Irsku gde su bili odgajani u irske vučije hrtove.Ali baron Džordž Kuvje, anatom koji je živeo u drugoj polovini 18 veka je smatrao da je to bio rani rezultat ukrštanja engleskog mastifa i irskog vučjeg hrta.U ranim 1700-tim Bufon je prvi put video te pse putujući kroz Dansku, pa je ovu rasu okarakterisao kao "le grande danois" ili veliki danac.Iz nekog razloga, ime je ostalo i to samo u engleskom jeziku kao "great dane".Nemci su nastavili da oznacavaju ovu rasu kao "nemačka doga".Tako, iako Danska apsolutno nije imala udela u priči o istorijatu nemačke doge,ovaj pas je ipak vezan za nju iako samo u nazivu.

           Danski pas 18 veka

  Evropske divlje svinje su bile veoma opasne životinje i za njihov lov je bio potreban brz,jak i ljut pas. I to je ono što se razvijalo. Ali se i shvatilo da bi pas ove veličine bio izuzetan pas čuvar,iako bi u cilju ispunjenja ove funkcije moralo da se uradi nešto da se načine naklonjeniji ljudima. I tako su se tokom 18 i 19 veka nemački odgajivači pasa usredsredili na razvoj njihovog lovca na divlje svinje u druželjubivu rasu sa dobrim temperamentom. Paralelno sa tim, u toku 18 veka je prestao uvoz engleskih pasa i prednost je pocela da se daje psima domaćeg odgoja.Jedan od glavnih razloga je bio pocetak upotrebe vatrenog oružja, tako da više nisu bili neophodni veliki čopori pasa.

      Doga početkom 19 veka

Početkom 19 veka ovi psi više nisu bili svojina samo aristokratije vec i običnih ljudi, a već sredinom 19 veka iz Engleske se prenosi moda "sporta pasa". Prva kinološka izložba održana je 1863 godine u Hamburg-Altoni, a na njoj su se pojavile i doge tačnije osam danskih(plave i žute) i sedam ulmer(harlekin) doga, kako su tada nazivane. I na izložbama u Hamburgu (1869 i 1876) i Hanoveru (1879) je bilo podele na danske i ulmer doge, iako je već 1876 jedna grupa sudija prigovarala da ova podela ne može da se održi, već da je reč o jednoj rasi. Definitivna odluka o njihovom predlogu je doneta 1880-te godine u Berlinu. Tada su se odgajivači i kinološke sudije sastali pod predsedništvom Dr. Bodinusa i usaglasili da je ova nemačka rasa uočljivo drugacija od engleskog mastifa i zvanicno je proglasili nemačkom dogom. 1891 godine je osnovan klub nemačkih doga i sadašnji standard je dopunjen. Osam godina kasnije klub nemačkih doga Amerike je osnovan u Čikagu i doge su zvanično priznate u Severnoj Americi.

 

  U srednjem veku među evropskim plemićima bio je veoma popularan lov na krupnu divljač, te su za potrebe lova vodili čopore pasa i angažovali ponekad i ljudstvo čitavih sela.Motivi iz ovakvog lova su bili omiljena tema slikara i najvernije su ih na svoja platna preneli Van Dyck i Ridinger.Prve pisane tragove o ovim psima nalazimo u opisima lova grofa Filipa Dobrocudnog od Hesena.U njima se pominju brzi i jaki engleski psi koje su kneževski dvorovi kontinenta dobili iz Engleske.Ti psi su nastali ukrštanjem mastifa sa irskim hrtovima na Britanskom ostrvu.Do 16 veka, ovi ogromni psi su bili prilično uobičajeni kao lovci na divlje svinje i u Nemačkoj i u Britaniji.Nemci su uvezli veliki broj ovih "engleskih pasa" za ukrštanje sa njihovom sopstvenom verzijom dok su radili na stvaranju savršenog lovca na divlje svinje za svoje potrebe.

  Knjiga Johana Tencera "Dianina tajna visokog i niskog lova" iz 1699 godine, iznosi opširne opise ovih velikih pasa.Kako bi se ovi vredni psi u lovu zaštitili od povreda, njima su stavljani narociti oklopi.Upravo iz tog perioda je i izreka koja kaže:"Ko hoce da ima glave divljih svinja, mora da priloži glave pasa",sto samo svedoci o tome koliko je takav lov bio opasan za ove pse.Najraniji dogoliki psi su se nazivali lovcima na divlje veprove po plenu koji su lovili, ali su od 16 veka oni znani kao engleski psi.Oko 1680 godine kada je nemačko plemstvo odgajilo veliki broj ovih pasa, najveći i najlepši psi su zadržani u njihovim domovima, i nazivali su se Kammerhunde, u doslovnom prevodu psi za odaje.Ovi razmaženi ljubimci su nosili pozlacene ogrlice obrubljene i postavljene somotom.

 

             Bosko von der Saalburg

       internacionalni sampion 1925-27

 


Nemci su na tom sastanku 1880 ozvaničili rasu koja je od tada trebala da bude poznata isključivo kao Nemačka doga ili "nemacki pas". Osnovan je klub odgajivača nemačkih doga a naziv "nemačka doga" je prihvačen u većem delu Evrope.Ipak, nemci su uložili dosta napora da ubede druge zemlje da prihvate novi naziv rase.Italijani do dana današnjeg zovu rasu Alano što znaci mastif, a u Velikoj Britaniji S.A.D. i drugim zemljama sa engleskog govornog područja se ovi psi nazivaju velikim dancima.

        Nemačka doga Rolf  iz 1882 godine